wyłączenie żółciowo-trzustkowe z przełączeniem dwunastnicy

listopad 05, 2021

Wyłączenie żółciowo-trzustkowe (BPD) lub wyłączenie żółciowo-trzustkowe z przełączeniem dwunastniczym (BPD-DS) to operacje powodujące pozbawienie kontaktu pokarmu z długimi odcinkami jelita cienkiego. Metody te pozwalają na osiągnięcie bardzo dużego spadku masy ciała, ale kosztem zagrożenia powikłaniami (obniżeniem poziomu białka, witamin, mikroelementów). Operacje są niezwykle skomplikowane, zwłaszcza gdy wykonywane laparoskopowo. Niosą niestety duże ryzyko powikłań i zgonów. Obecnie metody te są rzadko wykonywane (ok. 2% wszystkich operacji).

 

Wyłączenie żółciowo-trzustkowe BPD, nazywane operacją Scopinaro, polega na wyłączeniu z trawienia długiego odcinka jelita cienkiego. Wycięta zostaje dalsza (obwodowa) część żołądka. Zmniejszony  (200 – 500 ml) żołądek jest zespolony z jelitem. Pomniejszenie żołądka jest niewielkie a więc nie ma ograniczenia spożycia pokarmu. Pętla pokarmowa ma 200 cm, a tzw. kanał wspólny, odpowiedzialny za trawienie i wchłanianie, to ostatnie 50 cm jelita krętego. Pozostała część jelita cienkiego zostaje wyłączona z kontaktu z treścią pokarmową.

Wyłączenie żółciowo-trzustkowe z przełączeniem dwunastnicy (BPDDS)

BPD­DS stanowi modyfikację poprzedniej metody. Zmniejsza się żołądek poprzez wycięcie mankietowe (wąski rękaw). Kanał wspólny (odcinek, gdzie pokarm miesza się z enzymami trawiennymi) jest dłuższy niż w technice BPD. Zmniejsza ryzyko niedoborów związanych z zaburzeniami wchłaniania. Pętla pokarmowa zostaje zespolona z dwunastnicą tak, że funkcja powolnego opróżniania żołądka zostaje zachowana.


Zalety i wady takich operacji

 

wyłączenie żółciowo-trzustkowe z przełączeniem dwunastniczym (BPD-DS)
  • największa utrata masy ciała
  • nie ma ryzyka powstania owrzodzeń w zespoleniu
  • efekt metaboliczny operacji wyłączających
  • największe ryzyko niedoborów pokarmowych
  • bardzo trudna technicznie
  • ryzyko biegunki tłuszczowej i uciążliwego oddawania gazów
  • konieczność wykonania zespoleń